Honing op herkomst

Honing uit Griekenland smaakt anders dan honing uit Nederland, en honing uit Madagascar heeft een ander karakter dan honing uit Letland. Herkomst is geen bijzaak, het is de kern van wat honing onderscheidt.

Monoflora-honingen danken hun karakter aan één dominante nectarbron: tijm uit Griekenland, rozemarijn uit Spanje, koolzaad uit Duitsland, acacia uit Moldavië. De smaak is uitgesproken en herkenbaar. Polyflora-honingen weerspiegelen een heel landschap — de weilanden van Nederland, de heuvels van Kroatië, de berghellingen van de Balkan — en zijn minder voorspelbaar, maar vertellen juist daarom iets over het seizoen en de streek. Honingdauwhoningen, zoals dennen- en sparhoning uit Griekenland en de Baltische bossen, zijn niet van bloemnectar gemaakt maar van honingdauw — een suikerrijk vocht dat insecten op naaldbomen achterlaten. Donker, hartig, met een dichte structuur.

Elk land heeft zijn eigen sterke variëteiten, gevormd door eeuwen van bijenteelt en de combinatie van bodem, klimaat en flora. Dezelfde plantensoort levert in Roemenië een andere honing op dan in Spanje. Daarom is de oogst van hetzelfde land en dezelfde soort nooit twee jaar exact gelijk — en dat is een kenmerk, geen gebrek.